Waarom luisteren naar jezelf zo belangrijk is!

Aluna Joy Yaxkin ~ Mei 2005

De Sterre Ouderen zeggen dat we op de drempel staan van de grote verschuiving. Dat is niet echt nieuws nu, dat weten we al. De meesten van ons weten dat dit turbulente tijden zijn waarin veel veranderingen verwacht worden en mogelijk zijn. Wat we niet weten is waar we naartoe verschuiven. Hoe zal de nieuwe wereld er uit zien? Hoe zal het voelen? Wat zullen we erover denken? Wie zal daar met ons zijn?

Wat ik met jullie ga delen is een klein tipje van de sluier opgelicht over wat er gebeurt tijdens de verschuiving, hoe onze nieuwe wereld eruit zou kunnen zien, en hoe je voor jezelf de toekomst kunt gaan zien.

Gedurende de laaste paar jaren, en vooral in de laaste paar maanden, merk ik een groeiend gebrek aan interesse op in wat de wereld te bieden heeft. Vele anderen, waaronder ook ikzelf, voelen een algemene onrust gekoppeld met een groeiende verwachting over de nabije toekomst. We voelen dat er iets nieuws op de horizon is maar nog net buiten ons bereik.

Sinds de 9.0 aardbeving van December 2004, hebben veel van de symptomen die we al een tijdje voelen op de fysieke, emotionele en spirituele niveaus zich versneld, en er zijn zelfs nieuwe symptomen bijgekomen. Vele mensen hebben hoogtevrees en duizeligheid gerapporteerd. Er zijn ook voor rapporten van ongelukken door mensen die gewoon omgevallen zijn. En moeilijke dromen nemen toe.

Ik heb een paar van deze symptomen zelf gehad samen met wat nieuwe sympromen. Het valt met op dat als ik ga staan dat ik onbewust meer op de randen van mijn voeten sta. Dat helpt me niet met mijn balans. Ik ben een fervent wandelaar en hou van het gevoel van mijn voeten op de grond. Maar de laatste tijd lijkt het alsof ik de grond niet meer wil aanraken. En ook voordat ik s'morgens helemaal wakker word heb ik een sterke gedachte . . . dat ik hier weg moet wezen. Ik wil dan gewoon uit het huis gaan. Heel vreemd.

Al deze symptomen die we ervaren begreep ik niet totdat ik pas een keer naar Yucatan geweest ben. Ik besloot te gaan naar de oceaan naar de Maya kust omdat ik een stemmetje had wat me vroeg te luisteren naar het water. In de laatste jaren, is deze kustlijn vredig en kalm, en een goede plaats voor mij om me op te laden. Maar dit jaar was het onrustig, net als de energie die ik van binnen voelde. Ik voelde niet de rust en kalmte die ik in het verleden daar voelde. Maar toen ik ging snorkelen, had de oceaan zijn vertrouwde trillingen, erg vredig en helder. Ik keek naar de vissen die sprongen in de golven met een grote gratie. Elke keer dat ik weer terug kwam in de beschaving, had ik het moeilijk om te herinneren om mijn voeten helemaal plat neer te zetten. Ik vroeg me af wat dat was en vroeg om antwoorden voor mijn opstapelende vragen.

Toen ik weer thuis kwam, voelde ik de sterke drang om uit huis te gaan, maar ik had nog een extra gevoel daarbij. Allebei mijn partner en ik voelden een behoefte om een tuin te beginnen. Ik denk dat we gewoon meer buiten wilden zijn. Daarbij had ik het gevoel dat we een authentieke mexicaanse palapa in mijn achtertuin te bouwen om in de zomer in te slapen. Een palapa is een half open huisje met een dak van palmbladeren, en het traditionele huis van de Yucatec Maya. Veel maya's leven er vandaag de dag nog steeds is. Een palapa is geheel gebouwd van natuurlijke onbewerkte materialen, hout, takken en gras of palmbladeren. Ik keek in mijn tuin om de beste plek te vinden voor dit hutje.

Toen overkwam het me . . . een visioen. Ik kreeg een blik in de toekomst hoe het er uit zou kunnen zien na de grote verschuiving waar de sterre ouders steeds over praten. Toen zag ik dit visioen verbinden met sommige ander dingen die de sterreouders me jaren geleden verteld hebben. Eindelijk begon het allemaal duidelijk te worden . . . eindelijk.

Laat met het uitleggen. Het magnetisch veld van de Aarde houdt het geheugen vast. Zelfs in zijn kern, is de Aarde ijzer. Ons lichaam heeft ijzer in ons bloed dat ook het geheugen op zijn plaats houdt. Geheugen houdt ons in onze mechanische manieren vast. In andere woorden . . . onze sleur. Soms spiraalt onze sleur uit onze controle als een verhaal wat overgeslagen wordt. Als zij dat doet, is het moeilijk om het overslaan te stoppen wat schadelijk voor ons is, of voor onze planeet, omdat het collectieve geheugen overstijgt. Is dit waarom de wereld in het huidige stadium is? Kan ons geheugen onze ontwikkeling tegenhouden, ons ontwaken en ons tegen houden onze omgeving te helen? Raken we de controle kwijt, in het herhalen van schadelijke patronen elke keer opnieuw?

Om de zoveel tijd, gooit de Aarde zijn magnetisch veld af om zichzelf schoon te maken van alle onnatuurlijke fysieke, emotionele en spirituele miscreaties. De Sterre ouders zeggen dat als we magnetisch verschuiven, alle dingen die on-natuurlijk zijn voor Moeder Aarde zullen verdwijnen: vergiffen, vervuiling, leugens, beperkende mentale programmas, sleur, angst, kwaadheid, pijn, macht-misbruik, enzovoorts, ongeveer alles wat geen integriteit heeft binnen de natuurlijke wetten van de Aarde en de kosmos.

Er is fysiek bewijs in de heilige plaatsen dat de Aarde zichzelf werkelijk schoonmaakt. Magnetische verschuivingen gebeuren in een regelmatige cyclus in de evolutie van de Aarde. Dat is ook waarom archeologen niet vinden wat je zou verwachten in een enorm hoge beschaving als die van de Maya of Inca. Het enige wat we vinden in deze plaatsen is wat natuurlijk is voor de Aarde: hout, aardewerk, stenen, botten, textiel, natuurlijke verf, en natuurlijke papieren boeken. Zelfs vandaag kunnen we niet bouwen wat de ouden deden met of zonder technologie . . . ja, zelfs vandaag! Zeker hadden de ouden technologie die gebruikt werd om de structuren te bouwen die weggevaagd werd, letterlijk tot stof teruggebracht werd door een magnetische verschuiving - schoongeveegd door de wraak van God zoals Indiana Jones zegt in de Raiders of the lost Arc. Waarom denk je dat de ouden tempels bouwden zonder cement. Zij wisten het, en wilden hun tempels laten voortbestaan zelfs na een magnetische verschuiving.

De Sterre Ouders zeggen dat dit de manier is dat de Aarde zichzelf schoonmaakt en de mensheid met haar. Het verbazende hier is dat wij mensen, ook natuurlijk voor de Aarde, een nieuwe kans krijgen om onze levens te herbouwen zonder de verstoorde herinneringen aan vervuilingen die we gecreeerd hebben in het verleden. Het is alsof mensen kosmische amnestie krijgen voor hun mis-creaties. We hebben een mogelijkheid om opnieuw vers te beginnen en alles anders te doen.

Toen begon het me te dagen dat we helemaal verkeerd denken over de verschuiving van de eeuwen. We hebben het altijd beschouwd als een apocalyptische gebeurtenis waarin velen hun leven verliezen, aardmassa's drastisch verschuiven en veranderen. MISSCHIEN is er een andere manier om naar deze tijden te kijken. Het is waar, we zijn begonnen met de verschuiving, en onze lichamen ZIJN natuurlijk voor de Aarde, maar onze omgevingen en gedachte-patronen zijn dat niet, zou het niet logisch zijn dat we ons steeds oncomfortabeler voelen in on-natuurlijke omgevingen, patronen en routines? Als de frequenties stijgen, gaan we ons van nature bewegen in afstemming: een plaats van persoonlijke integriteit die goed voelt voor ons.

Misschien is dit waarom ik mijn voeten niet helemaal op de grond wil zetten. Misschien is dat waarom ik meer buiten in de natuur wil zijn. Misschien loodst het liefdevolle universum ons langzamerhand uit de omgevingen en negatieve toestanden van bewustzijn die onnatuurlijk zijn voor ons. Misschien wil de Aarde ons iets vertellen. Misschien vertellen onze lichamen ons iets. Misschien zouden we moeten luisteren.

Evolutie is onvermijdelijk. De geschiedenis heeft dat keer op keer bewezen. Beschavingen komen en gaan en toch zijn de mensen nog hier. Is het mogelijk dat we zojuist in iets beters verschoven zijn of gaan verschuiven? De Aarde verandert en evolueert al eonen. Al het leven op Aarde is ook veranderd. Soorten zijn gekomen en gegaan, en komen weer terug als iets anders. Waarom zouden we verwachten dat alles hetzelfde zou blijven? De Sterre ouders zeggen dat het erg arrogant is van ons om te denken dat we kunnen voorspellen hoe de Aarde gaat verschuiven als je in aanmerking neemt dat we alleen wetenschappelijke rapporten hebben en studies die slechts een ogenblik geleden geschreven zijn gemeten in de tijd van de Aarde. Hoe kunnen we weten wat het beste is voor de Aarde met zo een kortzichtig en mechanistisch denken? Waarom denken we toch dat de Aarde niet voor zichzelf kan zorgen?

"We hebben de Aarde doorzocht, uitgegraven, verbrand,
dingen ervan gestolen, dingen erin begraven.
Dat voldoet niet aan de definitie van een goede huurder.
Als we hier op een maand-bij-maand basis zouden leven,
dan zouden we al lang geleden weggestuurd zijn."
-- Rose Elizabeth Bird

Gedurende de Aziatische tsunamis, waren het degenen op de stranden die gewond raakten of stierven. Maar diegenen die aan het duiken waren in de oceaan voelden slechts sterke stromingen. Misschien is dat waarom ik me zo confortabel voel in de oceaan, en niet aan de kust. De vissen weten hoe ze met de stroom mee moeten zwemmen. Misschien kunnen we iets leren van stromen met de verschuivingen mee inplaats van te proberen een schadelijk status quo te houden.

Een vriend van me was op het strand van Sri Lanka en wandelde weg van het water momenten voordat de oceaan alles meenam wat er overbleef, zij zei dat het niet vredig voelde op het strand en dus ging ze maar niet zwemmen. Zij luisterde, terwijl anderen dat niet deden. Misschien moeten we naar onze Harten luisteren, naar de Aarde, en met de stroom meegaan, en natuurlijk leven in plaats van mechanistisch . . . In feite, leren om te zijn in jouw natuurlijke integriteit en stromen met de golven mee kan je leven redden!

Traditionele oorspronkelijke bevolking in Azie luisterde en verhuisde naar hogere grond toen de zee het hun vroeg, en ze werden gered. Noah luisterde en bouwde een ark. Ik luister en begin een Palapa te bouwen. Jij zal weer een andere weg vinden om je natuurlijke zelf uit te drukken. Het was voor Noah toen ook niet duidelijk, en voor mij is het nu ook nog niet duidelijk, maar ik weet dat de Aarde tegen ons praat, en onze lichamen proberen de aandacht te krijgen.

Een laatste woord hier . . . De Sterre Ouders zeggen jullie eraan te herinneren dat zij in de toekomst kunnen zien, zelfs als wij dat niet kunnen. Zij zeggen dat we het gaan redden door deze verschuiving heen. Het staat in de sterren geschreven . . . het is in de Geest al geschreven. Geen zorgen, geen angst . . . We gaan winnen. En (met een lachje) zeggen zij dat het een wilde rit gaat worden en een groter avontuur dan wij ons ooit kunnen voorstellen. We zullen niet teleurgesteld worden.

Aluna Joy Yaxk'in

Het originele engelstalige artikel is te vinden op www.kachina.net

Dit artikel is vertaald door René van